Wrzesień – Św. Wincenty

DZIEŃ ZA DNIEM

MYŚLI NA KAŻDY DZIEŃ ROKU

Św. Wincenty A Paulo

WRZESIEŃ

1 w r z e ś n i a

Misjonarze

Misjonarze, którzy nie chcą iść ratować dusz niewierzących, narażają się na potępienie (SVPH II, 346).


2 w r z e ś n i a

Chrystus nas miłuje

Popatrzmy na Syna Bożego. Jakież kochające serce! Cóż za płomień miłości! Źródło miłości zniżającej się do człowieka, która zaprowadziła Go na krzyż. Tylko nasz Pan z miłości do stworzeń mógł opuścić tron Ojca i przyjąć ciało poddane słabościom. Dlaczego to uczynił? Aby własnym przykładem i słowem uczyć nas miłości bliźniego. Ta miłość zaprowadziła Go na krzyż dla dokonania cudownego dzieła naszego odkupienia (SVPH XI, 555).


3 w r z e ś n i a

Łagodność

Łagodność jest siostrą bliźniaczą pokory (SVPH XI, 476-477).


4 w r z e ś n i a

Posłuszeństwo

We wspólnocie nie ma jedności bez posłuszeństwa. Bóg chce, by przełożeni zniżali się, ile mogą, do swych podwładnych i aby podwładni okazywali im uległość i by w ten sposób wszyscy przyczyniali się do budowania jedności (SVPH IX, 956).


5 w r z e ś n i a

Ubodzy „Sakramentem Chrystusa”

Nie możemy oceniać ubogiego wieśniaka lub biednej kobiety według ich wyglądu zewnętrznego, ani według wrażenia jakie sprawiają. Ich postawa i sposób bycia różnią się od tego, co prezentują ludzie wykształceni. Bywają wulgarni i prostaccy. Spójrzcie jednak na drugą stronę medalu i popatrzcie na nich w świetle wiary. Przekonacie się, że są obrazem Syna Bożego. Jak piękna rzeczą jest patrzeć na nich w świetle wiary. Przekonacie się, że są obrazem Syna Bożego. Jak piękną rzeczą jest patrzeć na nich oczami Boga; oceniać tak, jak ich oceniał Jezus Chrystus. Okazują się godni pogardy tylko wtedy, gdy patrzymy na nich w duchu tego świata (SVPH XI, 275).


6 w r z e ś n i a

Działanie Boga

Bóg sam pracuje bez ustanku; bezustannie pracował i będzie pracował. Pracuje od wieków w sobie samym przez odwieczne rodzenie Syna. Ojciec i Syn nigdy nie zaprzestali wzajemnie się kochać. Ich wzajemna miłość jest odwiecznym przesłaniem Ducha Świętego, przez którego wszystkie łaski były, są i będą udzielane ludziom. Bóg pracuje jeszcze poza sobą nad stworzeniem i zachowaniem wszechświata, nad ruchami niebios i planet, nad tworzeniem się ziemi i morza, nad ciepłotą powietrza i regulowaniem pór roku, nad utrzymaniem tego pięknego porządku, jaki widzimy w naturze. Dzieło stworzenia uległoby zniszczeniu i powróciło do nicości, gdyby Bóg nie podtrzymywał go nieustannie swoją ręką. Ponadto Bóg pracuje z każdym człowiekiem: pracuje z rzemieślnikiem w jego warsztacie, z niewiastą w jej gospodarstwie. Pracuje też z mrówką i pszczołą przy ich zbiorach. Pracuje bez przerwy (SVPH IX, 444).


7 w r z e ś n i a

Bóg w ubogich chorych

Tak, moje córki [Siostry Miłosierdzia], Bóg z radością przyjmuje posługę ofiarowana ubogim chorym i traktuje ją jako ofiarowaną sobie samemu (SVPH IX, 240).


8 w r z e ś n i a

Służba chorym

Rzeczywiście, moje córki, nasz Pan jest w chorym. Dlatego trzeba bardzo uważać, aby nie okazywać zniecierpliwienia i surowości cierpiącym braciom. Trzeba służyć im z łagodnością i serdecznością i to nawet tym najbardziej przykrym i trudnym i nigdy nie zapomnieć o powiedzeniu im jakiegoś miłego słowa (SVPH IX, 916).


9 w r z e ś n i a

Modlitwa

Modlitwa jest wzniesieniem ducha ku Bogu dla przedstawienia Mu naszych potrzeb oraz dla wypraszania Jego łaski i miłosierdzia (SVPH XI, 282).


10 w r z e ś n i a

Głoszenie Ewangelii

Nasze powołanie nie ogranicza się do jednej parafii czy diecezji. Mamy iść na cały świat. Co mamy czynić? Zapalać serca mężczyzn i kobiet. Czynić to co czynił Syn Boży. On przyszedł ogień rzucić na ziemię (Łk 12, 49), przyszedł zapalić ogień swojej miłości (SVPH XI, 553).


11 w r z e ś n i a

Formacja duchownych

Wiem z doświadczenia, że misje są owocne, jeżeli inicjują w parafii troskę o dobro duchowe i materialne ubogich. Ponieważ jednak prostemu ludowi brak wykształcenia, wszelkie pouczenia i postanowienia szybko idą w zapomnienie, gdy brak dobrych duszpasterzy nie pozwala na ciągłe ich ożywianie. Dlatego staramy się o gorliwych kapłanów przez rekolekcje dla kandydatów do święceń i przez prace w seminariach. Nie chcemy zaniedbywać misji, lecz pragniemy zapewnić trwałość ich owoców (SVPH IV, 46).


12 w r z e ś n i a

Ludzkie działanie

Postępowanie krok w krok za Opatrznością polega na naśladowaniu Chrystusa i na czynieniu wszystkiego z miłości Boga. Nie wystarczy spełnianie wszystkiego czego Bóg od nas wymaga. Trzeba jeszcze czynić tak, jak Bóg chce. W ten sposób w całym swoim ziemskim życiu spełniał wolę Ojca nasz Pan (SVPH XI, 309).


13 w r z e ś n i a

Powołanie misyjne Sióstr Miłosierdzia

Słyszałyście, że będzie się was posyłać i odwoływać, kiedy uzna się to za stosowne. Musicie być gotowe pójść wszędzie, bo proszą o was z wielu miejsc. Nasi księża z Madagaskaru proszą o przysłanie sióstr miłosierdzia do pomocy w pozyskiwaniu dusz. Można by urządzić szpital i szkołę dla nauczania dziewcząt. Odległość wynosi cztery tysiące pięćset mil. Trzeba sześciu miesięcy, aby ją przebyć. Moje siostry, mówię wam to, by ukazać plany, jakie Bóg ma względem was. Przygotujcie się, moje córki, i oddajcie naszemu Panu, by pójść, dokąd Mu się spodoba was posłać (SVPH IX, 743).


14 w r z e ś n i a

Zachowanie reguł

Aby osiągnąć doskonałość, należy wiernie zachowywać reguły, zwłaszcza te, które przyczyniają się do świętej jedności i miłości wzajemnej (SVPH XI, 405).


15 w r z e ś n i a

Pokora

Tylko pokora umożliwia przyjęcie tej łaski [daru powołania], bo pozwala zapomnieć o sobie i całą ufność złożyć w Stwórcy (SVPH III, 256).


16 w r z e ś n i a

Postępowanie za Chrystusem

Gdybyśmy zapytali naszego Pana: W jakim celu przyszedłeś na ziemię? Odpowiedziałby: Służyć ubogim. Czy jeszcze coś więcej? Służyć ubogim. Jakim zaszczytem byłoby dla misjonarza, gdyby na podobne pytanie mógł odpowiedzieć jak nasz Pan: Jestem posłany dla głoszenia Ewangelii ubogim (SVPH XI, 33-34).


17 w r z e ś n i a

Misje ludowe

[Obecność misjonarzy w parafii zmierzała] do pouczania wszystkich jej mieszkańców o prawdach wiary koniecznych do zbawienia i do skłonienia ich do odbycia dobrej spowiedzi z całego życia (SVPH I, 551; II, 125; VII, 53).


18 w r z e ś n i a

Strach przed śmiercią

Bóg uwalnia od strachu przed śmiercią wszystkich świadczących w ciągu życia miłosierdzie wobec ubogich (SVPH I, 577).


19 w r z e ś n i a

Jedność w Zgromadzeniu

Siostry muszą czynić wszystko dla zachowania jedności. Nie dopuszczą żadnej myśli, która sprzeciwiałaby się wzajemnej miłości. Nie uczynią nic, co by krzywdziło inne, chyba że byłyby do tego zobowiązane ze względu na spełniane zadania (SVPH IX, 1015).


20 w r z e ś n i a

Służba Bogu

Czy to możliwe, aby siostra miłosierdzia, która opuściła wszystko czyniła cokolwiek z innego powodu niż miłość ku Bogu? Służenie Mu w sposób najdoskonalszy musi być jedynym waszym pragnieniem (SVPH IX, 1066).


21 w r z e ś n i a

Sprawiedliwość

Oby Bóg poruszył swoją łaską nasze serca; abyśmy mogli służyć ubogim z przeświadczeniem, że okazujemy im sprawiedliwość, a nie miłosierdzie (SVPH VII, 90).


22 w r z e ś n i a

Naśladowanie Chrystusa

Trzeba naśladować Syna Bożego, który wszystko czynił z miłości do Ojca. Wasza decyzja wstąpienia do Zgromadzenia jest dowodem miłości. Całe przeto wasze postępowanie musi to potwierdzać (SVPH IX, 38).


23 w r z e ś n i a

Znoszenie samego siebie

Człowiek jest takim stworzeniem, że sam musi znosić własną zmienność nastrojów i humorów. Cnota znoszenia samego siebie jest konieczna każdemu. Często wymaga to wielkiego wysiłku (SVPH XI, 348-349).


24 w r z e ś n i a

Znoszenie samego siebie

Nie ma nic ważniejszego niż umiejętność znoszenia samego siebie. Z natury bowiem jest w nas wiele sprzeczności. Czy nie zauważacie u siebie zmienności nastrojów? To z tego powodu sprawiamy wiele przykrości naszym bliźnim (SVPH IX, 67-68).


25 w r z e ś n i a

Modlitwa

Trwajcie wiernie na modlitwie i nie zaniedbujcie jej nigdy, bo Jest ona potrzebna duszy w takiej samej mierze, jak człowiekowi powietrze, jak rybie woda (SVPH IX, 1132).


26 w r z e ś n i a

Praca Pana Jezusa

Co czynił nasz Pan w czasie swojego ziemskiego życia? Prowadził dwa rodzaje życia na ziemi. Jedno od urodzenia aż do trzydziestego roku, w czasie którego pracował w pocie czoła na swe utrzymanie. Wykonywał rzemiosło cieśli, nosił kosz na plecach, służył jako robotnik i pomocnik murarski. Od rana do wieczora oddawał się pracy i to od młodości. Niebo i ziemia rumienią się ze wstydu spoglądając na takie widowisko. Drugi rodzaj i etap życia Jezusa na ziemi zaczyna się od trzydziestego roku i trwa aż do śmierci. Czegóż nie czynił dniem i nocą podczas trzech lat? Głosił naukę w świątyni i w synagogach, w miasteczkach i wsiach i to bez przerwy, celem nawracania ludzi i zyskiwania dusz dla Boga swego Ojca (SVPH IX, 446).


27 w r z e ś n i a

Sprawiedliwy

Sprawiedliwym jest ten, kto postępuje sprawiedliwie, czyli oddaje Bogu to, co się Bogu należy oraz bliźnim to, do czego mają prawo (SVPH IX, 919).


28 w r z e ś n i a

Naśladowanie Chrystusa

Moje drogie siostry, trzeba zawsze naśladować Syna Bożego, który wszystko czynił z miłości do Ojca. Wasze przyjście do Zgromadzenia ma wartość o tyle, o ile przychodzicie z miłości do Boga i dla spełniania Jego woli. Jak długo jesteście w Zgromadzeniu, każdy wasz czyn musi wynikać z takiej miłości (SVPH IX, 38).


29 w r z e ś n i a

Naśladowanie Chrystusa

Każdy ochrzczony jest zobowiązany do zerwania z zasadami tego świata i naśladowania Syna Bożego, który stał się człowiekiem i dla naszego zbawienia upodobnił się do nas, abyśmy mogli nie tylko
zbawić się, ale i przyczyniać się do zbawienia innych, czyli współdziałać z Nim dla zbawienia dusz (SVPH XI, 414-415).


30 w r z e ś n i a

Miłość

Ci, którzy mają miłość w sercu uzewnętrzniają ją w działaniu. Jak właściwością ognia jest światło i ciepło, tak właściwością miłości jest szacunek i uprzejmość wobec osoby kochanej (SVPH XI, 556).


Wyboru dokonał

KS. ZBIGNIEW KRZYSZTOF KNOP CM